The march of the Ocean

The Wild Traveler cannot find a decent translation of this 1940 poem by Yiannis Ritsos. Maybe there is none.

It is called “the March of the Ocean”. It talks about the longing to travel. About the twinkling lights that call us to far off places. And about the seduction of the horizon.

b

Οι γέροι ναυτικοί
που δεν έχουν καΐκι, που δεν έχουν πια δίχτυα
κάθονται στο βράχο
και καπνίζουν στην πίπα τους
ταξίδια, σκιά και μετάνοια.
Όμως εμείς
δεν ξέρουμε τίποτα
απ’ τη στάχτη στη γεύση του ταξιδιού.
Ξέρουμε το ταξίδι
και το γλαυκό ημικύκλιο του ορίζοντα
Που ΄ναι σαν τ’ άγριο φρύδι
Θαλασσινού θεού.
Πηδάμε στις βάρκες
λύνουμε τα σκοινιά και τραγουδάμε τη θάλασσα
κοιτώνας το ασημένιο σύννεφο
πλάι στο ανοιξιάτικο φεγγάρι.
Ποια διαμαντένια πολιτεία
κοιμάται πίσω απ’ τα βουνά;
Ποια φώτα τρέμουν πέρα στη νύχτα
Και μας φωνάζουν;
Ακούσαμε το τραγούδι της θάλασσας
και δε μπορούμε πια να κοιμηθούμε.
Μητέρα,
μη μου κρατάς το χέρι

« Εμβατήριο του Ωκεανού» του Γ. Ρίτσου, 1940